می گفت بعد از اربعین دائم دلت برای امام تنگ می شود. می گفت دائم نیاز به نور خواهی کرد. می گفت بسم اللهی بر همه ی زندگی ات مسلط می شود. می گفت همه چیز آنجا نور است. می گفت دائم دلت برای امام تنگ می شود. و من بی قرارم.

فکر اینکه بیایم و با این روح خالی از معرفت تاب تحمل نداشته باشد اضطراب عمیقی بر دلم گذاشته است. کاش هیجان این دیدن فقط از روی خیال نباشد.

دیدی وقتی درد زیاد می شه دیگه حس نمی شه

بهم بگو این ها رو کجا ببرم جز در خونه ی تو؟!

.

.

.

طردتنی؟!؟

اذا حمی الوطیس لذنا برسول الله...

هنگامی که تنور جنگ گرم می شد، ما به رسول پناه می آوردیم و در این برج عظیم امن و در این قله ی بزرگ امان آرام می گرفتیم...

.

.

* گفته بودی و من یادم رفت. گفته بودی و من هنوز نمی فهمم. من را چه شده در این تنور جنگ دنیا؟!

قرآن را برداشتم. دست خودم نیست. زمان داره منو می بره. قرآن رو از گوشه ی کتاب خونه برداشتم.

راستی از کجا شروع کنم؟؟

خداااااا تو بگو از کجا شروع کنم!

خودت می دونی یکی که داره می میره چیو زودتر بهش تزریق کنند از مرگ حتمی نجات پیدا می کنه! فقط تو می دونی! گور پدر همه ی آدم ها

خب تو بگو

من حالم خوب نیست.

تنهایی شاید در ابتدا درکش ملال آور باشد اما کم کم انس می گیری و بعد می شود لذتی پنهان در لابه لای زندگی ات. تنهایی که روشنایی و ورودی اش نسیم خنک سحر است. امشب از تنهایی هایم نیز معذرت می خواهم. از روزهای بعد از 20 سالگی ام ، می شد بهتر زندگی اش کرد...از ضعف هایم، ندانستن هایم،ناتوانی ام در رفتن، از...راستی می توان ادامه ی این زندگی را برید و وصلش کرد به...

غریب را دل سرگشته با وطن باشد...